Like a STATUE..

When a day is said and done,
In the middle of the night and you're fast asleep, my love.
Stay awake looking at your beauty,
Telling myself I'm the luckiest man alive.
Cause so many times I was certain you was gonna walk out of my life (life).
Why you take such a hold of me girl,
When I'm still trying to get my act right.

What is the reason, when you really could have any man you want,
I don't see, what I have to offer.
I should've been a [season], guess you could see I had potential.
Do you know you're my Miracle?

I'm like a statue, stuck staring right at you,
Got me frozen in my tracks.
So amazed how you take me back,
Each and everytime our love collapsed.
Statue, stuck staring right at you,
So when I'm lost for words,
Everytime I disappoint you,
It's just cause I can't believe,
That you're so beautiful. (Stuck like a statue)
Don't wanna lose you, no. (Stuck like a statue)

Ask myself why are you even with me,
After all the shit I put you through,
Why did you make It hard ...?,
It's like you're living and I make you,
But babe your love is so warm It makes my shield melt down (down),
And everytime were both at war,
You make me come around.

Every single day of my life I thank my lucky stars,
God really had to spend extra time, when he sculptured your heart.
Cause there's no explanation, can't solve the equation.
It's like you love me more than I love myself.

When a day Is said and done,
And In the middle of the night you're fast asleep, my love

I'm the luckiest man alive.

Family Tree

Pundasyon ng pagkatao ang tahanan. Naniniwala ako diyan. Dito nagsisimulang mahubog ang pakatao at personalidad. Pamilya ang sinasabing humuhubog sa isang tao. Ika nga, "Kung ano ang puno,siya ring bunga nito".

     Laking pasasalamat ko na lang at binigyan ako ng Maykapal ng isang pamilyang maasahan ko sa lahat ng oras. Sila ang mga unang taong dadamay sa akin sa lahat ng oras at pagkakataon. Sila ang mga taong naniniwala sa akin. 

    Makita ko pa lang ang aming "Tatay Ferdie",natatawa na kaagad ako.  Marahil isang kwela na tao ang pagkakakilala namin sa kanya. Pambihira ang pasensya at pagtitiyaga. Laging niyang tinitignan ang lahat ng bagay bilang isang positibong bahagi ng buhay. Tunay nga namang madiskarte at maabilidad. Kung sa bahay namin,lahat ay nawawalan na ng pag-asa, siya pilit pa ring gumagawa ng paraan upang lutasin ang problema. Iyon nga lang, matampuhin at madrama. "Emo" nga kung siya'y tawagin namin.

    Ang aking "mama" naman, Beth sa pagkakakilala ng marami, ay sadya nga namang napakaingay. Sa tuwing pagkagaling sa opisina, ultimo mga kapitbahay alam na alam kapag nakauwi na siya. Kahit alikabok kasi na makita sa bahay namin, ikinagagalit niya. "Bakit hindi na naman kayo naglinis ng bahay??". "Parang hindi kayo mga babae!". Alam na ng buong subdivision ang linya niya. Kilala na nga rin ako ng mga kapit-bahay. Ngunit kahit ganoon siya "kadaldal", tunay nga namang mapagmahal na ina si "Mama". Walang ibang inisip kung hindi ang aming kapakanan. Maalaga at maasikaso din. Sa tuwing kinakakapos kami ng panggastos, hindi na siya halos kumakain sa opisina para makatipid lang at maiuwi sa bahay iyong dapat na pangkain niya. Iyan ang nanay ko.

Mayroon din naman akong mga itinuturing na mga "guardian angels" kuno. Sila ang mga kasama ko pagdating sa "kakikayan". Sila Bean at Bianca. Mga kapatid kong saksakan ng kulit. At alam kong kakampi ko sa lahat ng bagay. Maasahan. Maswerte ako at nagkaroon ako ng mga babaeng kapatid na laging nariyan para sa akin. Bonding moments siguro namin, e iyong "ayusan ng buhok", "camera moments", at usapan tungkol sa mga "boys" (madalas na inaasar sa amin ni Papa). 

   Si Ferdz naman ang pinananiniwalaan kong pinakambait sa aming lima. Masunurin at magalang. Hindi palasagot sa magulang at nakatatandang kapatid. Tulad ng tatay ko, mahaba din ang pasensya. Kabaligtaran naman ng tatay ko, si Ferdz, wala talagang kalambing-lambing sa katawan. May mga pagkakataon na naiinis nga ko sa kanya kapag wala siyang emosyon sa mga bagay-bagay sa mundo. Pero kahit lalake, hindi siya sakit sa ulo. Masipag mag-aral. Walang chix,chix. Simple at mabait na bata.

   Eto na namang huli kong babanggitin ang pinakaspecial sa buhay ko. C "thirdy". Apat na taong gulang, pero ang utak, aakalain mong nasa bente anyos na. Dinaig pa nga niya iyong mga prof ko kapag nagtanong. Iba kasi ang takbo ng utak. Masyadong malalim mag-isip. At kung iyong mga kapatid kong iba ay kaya kong isahan, ibahin nyo c Third. Siya ang pinakamahirap isahan sa amin. Ibang klase ang memory. Hay,hay,hay. Nawawala ang pagka-bad mood ko sa oras na kinausap na niya ko at magtanong ng kung ano-anong bagay. Sobrang lambing din niya at seloso din. Masasabi kong kakaibang bata siya sa lahat ng nakilala ko. Siya ang bunso at baby ng Villanueva family, c Third. 

   Buhay ko nga ay kumpleto na basta sila ang kasama ko. Ang VILLANUEVA FAMILY.